De Intieme Relatie met Jezelf

Waar alles begint en niets kan worden overgeslagen.

Er bestaat geen diepere relatie dan de relatie die je met jezelf hebt.

Niet omdat dit zo’n spiritueel mooie gedachte is, maar omdat het simpelweg waar is. Alles wat je ervaart in contact met een ander, iedere vorm van liefde, conflict, seksualiteit of verwijdering, vindt zijn oorsprong in hoe jij jezelf bewoont.

Niet in wat je denkt over jezelf, maar in hoe aanwezig je werkelijk bent in je lichaam,

je gevoelens en je levensenergie.

De meeste mensen zoeken intimiteit buiten zichzelf. In een partner, in bevestiging, in aanraking, in seks. En dat is begrijpelijk.

We zijn relationele wezens. Maar zolang de relatie met jezelf fragmentarisch is,

zal intimiteit met een ander altijd iets krampachtigs houden.

Dan wordt nabijheid iets wat je nodig hebt in plaats van iets wat je deelt.

Dan wordt liefde een plek waar oude tekorten zich opnieuw willen laten oplossen.

De intieme relatie met jezelf is geen concept.

Het is een ervaring.

Een voortdurende ontmoeting met wat er in jou leeft,

ook wanneer dat ongemakkelijk is, pijnlijk of verwarrend.

Juist daar begint volwassen intimiteit.

Zelfacceptatie als innerlijk stoppen met vluchten

Zelfacceptatie wordt vaak gebracht als iets zachts, iets liefs, bijna therapeutisch comfortabel. Maar echte zelfacceptatie is allesbehalve comfortabel.

Het vraagt dat je stopt met onderhandelen met jezelf.

Dat je ophoudt met delen van jezelf te verbeteren, weg te verklaren of spiritueel te omzeilen.

Het vraagt dat je blijft waar je normaal gesproken vertrekt.

Psychodynamisch gezien ontstaat innerlijke spanning niet door wat je voelt,

maar door wat je niet wilt voelen.

Delen van jou die ooit te veel waren, te intens, te seksueel, te boos of te kwetsbaar,

zijn naar de achtergrond gedrukt.

Niet omdat ze fout zijn, maar omdat ze ooit niet welkom waren. Het lichaam onthoudt dat. En wat niet geleefd mag worden, zoekt zijn uitweg via spanning,

vermijding of projectie.

Zelfacceptatie betekent dat je deze innerlijke bewegingen niet langer als probleem benadert, maar als informatie. Dat je leert luisteren naar wat zich aandient zonder het direct te willen oplossen. Daarmee verandert de relatie met jezelf fundamenteel.

Niet omdat alles ineens prettig wordt, maar omdat je niet langer in strijd bent met wat er is.

Zelfliefde als trouw blijven wanneer het schuurt

Zelfliefde is geen gevoel en ook geen staat van zijn.

Het is een houding. Een innerlijke bereidheid om jezelf niet te verlaten op momenten dat je faalt, vastloopt of geconfronteerd wordt met kanten van jezelf die niet passen binnen je zelfbeeld.

Veel mensen zijn lief voor zichzelf zolang ze functioneren, zolang ze productief zijn, aantrekkelijk, seksueel beschikbaar of emotioneel stabiel.

Maar zodra het stokt, zodra het lichaam signalen geeft of het verlangen zich terugtrekt, begint de innerlijke kritiek.

Dan moet het anders.

Sneller. Beter. Spiritueler.

Echte zelfliefde blijft juist op die momenten aanwezig.

Niet om het te sussen, maar om het te dragen.

Het is het vermogen om bij jezelf te blijven wanneer je seksuele energie verandert, wanneer je levenslust afneemt of wanneer oude pijn zich opnieuw aandient.

Dat vraagt volwassenheid.

Geen perfectie, maar eerlijkheid.

Zelfkennis voorbij het verhaal

Je kunt jezelf niet werkelijk kennen zolang je jezelf vooral begrijpt.

Begrip is een functie van het hoofd.

Zelfkennis ontstaat in het lichaam.

In de directe ervaring van spanning, ontspanning, verlangen en weerstand.

Veel mensen denken dat ze zichzelf kennen omdat ze hun geschiedenis kunnen navertellen. Maar hun lichaam vertelt een ander verhaal.

Het bekken dat zich niet opent. De adem die hoog blijft.

De borst die beschermt. De seksuele energie die óf wegvalt óf alle ruimte opeist.

Zelfkennis betekent dat je leert waarnemen wat er in jou gebeurt zonder er meteen betekenis aan te geven. Dat je voelt waar je energie stroomt en waar ze stokt.

Dat je herkent wanneer je aanwezig bent en wanneer je vertrekt.

Niet als oordeel, maar als observatie.

Daar begint echte intimiteit met jezelf. In het niet weten, maar wel voelen.

Levensenergie als graadmeter van waarheid

Levensenergie laat zich niet dwingen. Ze volgt geen agenda en laat zich niet sturen door wilskracht. Ze stroomt waar jij aanwezig bent en trekt zich terug waar jij jezelf inhoudt.

Wanneer levensenergie vrij kan bewegen, ervaar je vitaliteit, creativiteit en seksuele levendigheid. Wanneer ze vastzit, ontstaat vermoeidheid, leegte of een vorm van zoeken die nooit echt vervult. Dit is geen toeval. Levensenergie reageert op waarheid.

Op hoe congruent je leeft met wat er in jou wil bewegen.

Psychodynamisch gezien is vastgezette energie vaak gekoppeld aan oude aanpassingen. Patronen die ooit nodig waren om erbij te horen, geliefd te zijn of veilig te blijven.

Ze hebben hun functie gehad, maar kosten nu levenslust. Intimiteit met jezelf betekent dat je deze patronen niet bestrijdt, maar onderzoekt.

Dat je nieuwsgierig wordt naar wat er onder ligt

.

Seksuele energie als spiegel van bewustzijn

Seksuele energie is geen losstaand domein. Ze weerspiegelt hoe vrij je bent in het contact met jezelf en de ander. Hoe veilig het is om te voelen. Hoeveel ruimte er is voor overgave zonder jezelf te verliezen.

Wanneer seksuele energie problematisch wordt, is dat zelden een seksueel probleem. Het gaat over schaamte, controle, angst voor afhankelijkheid of angst voor verlies.

Over de mate waarin je jezelf toestaat ontvangen te worden, zowel emotioneel als fysiek.

Seksuele evolutie vraagt dat je stopt met presteren en begint met voelen.

Dat je aanwezig durft te zijn zonder doel. Zonder resultaat.

Dat je je eigen opwinding kunt dragen zonder haar te gebruiken om iets te bewijzen of te vermijden.

Dat is een intieme relatie met jezelf op het meest kwetsbare niveau.

Energetische volwassenheid als innerlijke bedding

Energetisch volwassen zijn betekent dat je je eigen innerlijke ruimte kunt houden.

Dat je emoties kunt voelen zonder erin te verdwijnen.

Dat je verlangens kunt erkennen zonder erdoor gestuurd te worden.

Waar energie vastzit, zit meestal oud materiaal dat gezien wil worden.

Niet opgelost, maar erkend. Bewustzijn brengt beweging.

Altijd. Niet omdat je het forceert, maar omdat wat gezien wordt, kan ontspannen.

Intimiteit met jezelf vraagt daarom geen harde confrontatie, maar zachte aandacht.

Geen push, maar aanwezigheid. Het is het verschil tussen werken aan jezelf en leven met jezelf.

Relaties als verlengstuk van je binnenwereld

Relaties confronteren je niet omdat ze fout zijn, maar omdat ze eerlijk zijn.

Ze raken precies daar waar jij jezelf nog niet volledig ontmoet hebt.

Dat is geen tekortkoming, dat is het groeiveld.

Wanneer jij dieper intiem wordt met jezelf, verandert de dynamiek in je relatie.

Niet omdat de ander iets moet doen, maar omdat jouw aanwezigheid verschuift.

Je reageert minder vanuit oude patronen en meer vanuit wat er nu leeft.

Liefde wordt dan geen compensatie, maar een ontmoeting.

Liefde en relatie hoeven niet samen te vallen

Je kunt liefde voelen en toch vastlopen in de relatie. Liefde is energie.

Relatie is structuur.

Wanneer oude overtuigingen en patronen de structuur bepalen, kan liefde niet vrij stromen.

Intimiteit met jezelf brengt helderheid. Over wat klopt. Over wat niet meer klopt.

Soms verdiept dat de relatie. Soms betekent het dat je eerlijk moet zijn over wat niet langer werkt.

Beide vragen moed en zelftrouw.

Wat intuïtieve therapie hierin opent

Intuïtieve therapie richt zich niet op symptoombestrijding, maar op het herstellen van het contact met jezelf. Het is een vorm van begeleiding die je uitnodigt om weer te leren luisteren naar wat je lichaam, je energie en je innerlijke bewegingen je vertellen.

Niet door analyse alleen, maar door ervaring.

In deze vorm van therapie ontstaat ruimte om delen van jezelf te ontmoeten die je lange tijd hebt genegeerd of onderdrukt.

Oude emoties krijgen bedding, spanning mag ontladen en levensenergie krijgt opnieuw ruimte om te stromen. Zelfontplooiing betekent hier niet dat je iemand anders wordt, maar dat je terugkeert naar wie je altijd al was, onder de lagen van aanpassing en overleving.

Het proces is diepgaand en aards tegelijk.

Spiritueel waar het klopt, confronterend waar nodig. Je leert vertrouwen op je innerlijke kompas en ontwikkelt een steviger gevoel van zelfregie, zonder de verbinding met je gevoelswereld te verliezen.

Intiem coaching als ontwaken in relatie

Intiem coaching richt zich op het wakker maken van bewustzijn in contact.

Met jezelf en met de ander. Het gaat over hoe je je verhoudt, waar je jezelf verliest en waar je jezelf afsluit.

Voor individuen betekent dit het verdiepen van de relatie met het eigen lichaam, de eigen seksualiteit en het eigen verlangen. Het leren dragen van je energie, zonder deze te onderdrukken of uit te besteden.

Voor koppels opent intiem coaching een eerlijk gesprek voorbij rollen en patronen.

Het maakt zichtbaar waar liefde vastloopt in oude dynamieken en hoe intimiteit opnieuw kan ontstaan door aanwezigheid, waarheid en verantwoordelijkheid.

Niet door harder te werken aan de relatie, maar door echter te worden in het contact.

Hier ontstaat ontwaken. Niet als groots spiritueel moment, maar als een subtiele verschuiving waarin je jezelf niet langer verlaat.

En precies daar wordt intimiteit weer levend.

Tot slot

De intieme relatie met jezelf is geen project en geen eindpunt. Het is een voortdurende uitnodiging om aanwezig te blijven bij wat zich aandient.

In je lichaam.

In je energie.

In je seksualiteit. In je leven.

Wie deze relatie durft te verdiepen, hoeft niet langer te zoeken naar

vervulling buiten zichzelf.

Dan wordt intimiteit iets wat je deelt, niet iets wat je nodig hebt.

En dat verandert alles.

Liefs Fran🤍