“Ik ben Oké.” De meest efficiënte leugen ooit bedacht.

Er zijn zinnen die zo vaak uitgesproken worden dat niemand nog hoort wat er werkelijk gezegd wordt.

"Gaat goed hoor."

"Druk, maar prima."

"Ik ben oké."

Je zegt het bijna gedachteloos.

*Tegen je moeder terwijl ze vluchtig vraagt hoe het met je gaat.

*Tegen je collega bij het koffieapparaat.

*Tegen vrienden die je kennen als degene die altijd sterk blijft.

*Misschien zelfs tegen je partner terwijl je naast elkaar in bed ligt en allang voelt dat er iets tussen jullie in hangt wat geen woorden krijgt.

En ergens onderweg ben je die zin ook tegen jezelf gaan gebruiken.

“Ik ben oké.”

Niet omdat het echt waar voelt.

Maar omdat het veiliger voelt dan stilstaan bij wat er werkelijk leeft.

Want zodra het stil wordt, gebeurt er iets.

Dan voel je ineens hoe moe je eigenlijk bent.

*Hoe gespannen je lichaam de hele dag blijft terwijl er aan de buitenkant niets aan de hand lijkt.

*Hoe je hoofd blijft draaien zodra je in bed ligt.

*Hoe vaak je bezig bent met wat anderen voelen, nodig hebben of van je verwachten.

*Hoe weinig ruimte er eigenlijk overblijft voor jezelf.

En misschien leeft er onder alles een vraag die je bijna te gênant vindt om toe te geven.

“Doe ik er eigenlijk wel toe als ik stop met zorgen?”

“Ben ik nog geliefd als ik niet sterk ben?”

“Mag ik bestaan zonder mezelf voortdurend te bewijzen?”

Dat zijn geen kleine vragen.

Dat zijn vragen die diep verbonden zijn met hechting.

Met veiligheid.

Met hoe jij ooit geleerd hebt jouw plek veilig te stellen in de wereld.

Want wat veel mensen niet begrijpen, is dat het grootste deel van ons volwassen gedrag niet ontstaat vanuit vrijheid.

-Het ontstaat vanuit aanpassing.

-Vanuit oude strategieën.

-Overlevingsmechanismen.

-Patronen die ooit intelligent waren.

En misschien is dat wel confronterend om te lezen.

Niet omdat je zwak bent.

Maar juist omdat je waarschijnlijk jarenlang ontzettend goed bent geweest in overeind blijven.

Misschien ben jij degene die verantwoordelijkheid draagt.

Die alles regelt.

Die zichzelf herpakt.

Die anderen begrijpt.

Die sterk blijft wanneer het moeilijk wordt.

Mensen bewonderen dat vaak.

Ze noemen je volwassen.

Zelfstandig.

Betrouwbaar.

Maar weinig mensen zien hoeveel spanning er onder die versie van jou leeft.

Hoeveel energie het kost om jezelf voortdurend bij elkaar te houden.

Hoe vaak je gevoelens inslikt voordat iemand anders zich ongemakkelijk hoeft te voelen.

Hoe vaak je “het valt wel mee” zegt terwijl je lichaam eigenlijk schreeuwt dat het teveel is.

En precies daar ontstaat de verwijdering.

Niet alleen van anderen.

Maar vooral van jezelf.

Want ergens onderweg heb je waarschijnlijk geleerd dat bepaalde delen van jou minder welkom waren.

❣️Je verdriet misschien.

❣️Je boosheid.

❣️Je gevoeligheid.

❣️Je behoefte aan aandacht.

❣️Je angst.

❣️Je verlangen.

Dus ontwikkelde je iets briljants.

👉🏻Je werd degene die geen problemen veroorzaakte.

👉🏻Of juist degene die alles oploste.

👉🏻Degene die grappig bleef.

👉🏻Degene die sterk bleef.

👉🏻Degene die zichzelf wegcijferde voordat iemand anders dat kon doen.

Dat ontstaat niet zomaar.

Dat ontstaat vaak al vroeg.

In gezinnen waar spanning hing.

Waar emoties weinig ruimte kregen.

Waar je feilloos leerde aanvoelen hoe de sfeer was zodra iemand de kamer binnenkwam. Waar liefde misschien niet onveilig was… maar wel voorwaardelijk voelde.

Niet altijd bewust.

Soms juist heel subtiel.

Je voelde dat je moeder overliep ➡️ Dus werd je makkelijk.

Je voelde dat je vader afstandelijk was ➡️ Dus ging je harder je best doen.

Je voelde dat emoties lastig waren ➡️ Dus leerde je ze inslikken.

En begrijp me goed. Dat was niet fout.

Een kind doet dit niet omdat het manipulatief is.

Een kind doet dit omdat verbinding letterlijk levensbelangrijk voelt.

Dus pas jij jezelf aan.

Omdat jouw systeem begrijpt:

“Als ik mijn plek verlies, verlies ik veiligheid.”

En precies daarom zijn zoveel volwassen mensen nog steeds moe op een manier die ze niet kunnen uitleggen.

⚛︎Niet omdat ze te weinig vakantie nemen.

⚛︎Niet omdat ze zwak zijn.

Maar omdat hun zenuwstelsel nog steeds leeft vanuit oude waakzaamheid.

❗️Altijd voelen.

❗️Altijd aanpassen.

❗️Altijd rekening houden.

❗️Altijd scannen.

Het lichaam raakt daarvan gespannen.

De ademhaling oppervlakkig.

Intimiteit ingewikkeld.

Rust ongemakkelijk.

Want wanneer je jarenlang hebt geleerd dat liefde samenhangt met aanpassen,

dan voelt werkelijk ontspannen bijna onveilig.

Dat zie ik zo vaak terug in relaties.

Mensen houden van elkaar. Oprecht.

Maar ondertussen zijn ze elkaar kwijtgeraakt.

Niet omdat er geen liefde is.

Maar omdat bijna niemand nog werkelijk zichtbaar is.

Ze functioneren samen.

Ze regelen.

Ze praten over werk, kinderen, agenda’s en verantwoordelijkheden.

Maar ergens daaronder leeft een diepe hunkering die nauwelijks woorden krijgt.

“Ik mis je.”

“Ik voel me alleen naast je.”

“Ik verlang naar nabijheid.”

“Ik wil me weer open voelen.”

“Ik wil niet alleen begrepen worden, ik wil gevoeld worden.”

Alleen is dat kwetsbaar.

En kwetsbaarheid voelt gevaarlijk wanneer je vroeger geleerd hebt dat

je jezelf beter kon beheersen.

Dus houden veel mensen zichzelf klein in contact.

👉🏻Ze voelen van alles… maar zeggen weinig.

👉🏻Ze verlangen diep… maar laten bijna niets zien.

👉🏻Ze willen verbinding… maar beschermen zichzelf tegelijkertijd tegen precies die verbinding.

Dat is geen gebrek aan liefde.

Dat is hechtingspijn.

En die pijn verdwijnt niet doordat je harder je best gaat doen.

Sterker nog.

Veel mensen zijn zichzelf juist kwijtgeraakt in het eeuwige proberen.

❣️Proberen goed genoeg te zijn.

❣️Proberen niet teveel te voelen.

❣️Proberen de perfecte partner te zijn.

❣️Proberen sterk te blijven.

Maar een leven lang overleven heeft een prijs.

Op een gegeven moment voel je het.

In de leegte terwijl je objectief gezien alles op orde hebt.

In de onrust tijdens momenten van stilte.

In het gebrek aan echte levenslust.

In relaties waarin aanraking functioneel wordt in plaats van levend.

In seks waarin je lichaam aanwezig is maar jijzelf eigenlijk niet.

Veel mensen denken dat intimiteit iets is tussen twee lichamen.

Maar echte intimiteit begint veel eerder.

Bij de vraag:

Durf ik mezelf nog te voelen?

Niet de versie van jezelf die presteert.

Niet de sociaal wenselijke versie.

Niet de spirituele of bewuste versie.

Maar de rauwe versie.

🫩De vermoeide.

🙂‍↕️De verlangende.

😨De bange.

😶‍🌫️De eenzame.

Dat vraagt moed.

Want zodra je stopt met jezelf verdoven met aanpassen,

ga je voelen hoeveel je eigenlijk hebt gedragen.

En dat is vaak het moment waarop mensen schrikken.

Omdat ze jarenlang gedacht hebben dat ze

“Gewoon zo waren.”

“Ik ben nu eenmaal een denker.”

"Ik ben gewoon graag zelfstandig.”

“Ik heb niet zoveel nodig.”

Totdat ze langzaam beginnen te voelen dat onder die overtuigingen een diep gemis leeft.

🪞Het gemis aan werkelijk ontvangen worden.

🪞Het gemis aan emotionele veiligheid.

🪞Het gemis aan rust in zichzelf.

En misschien raakt dit iets in jou terwijl je leest.

*Misschien voel je weerstand.

*Misschien verdriet.

*Misschien opluchting.

*Omdat een deel van jou dit allang wist.

Omdat jouw lichaam al veel langer signalen geeft dan jouw hoofd wil toegeven.

-Via vermoeidheid.

-Via spanning.

-Via emotionele afstand.

-Via het gevoel dat je geleefd wordt.

-Via het constante verlangen naar iets waarvan je niet precies kunt uitleggen wat het is.

En weet je wat ik denk?

Ik denk dat veel mensen niet kapot zijn.

Ik denk dat ze zichzelf onderweg verlaten zijn.

Niet expres. Maar uit loyaliteit.

Loyaliteit aan een oud systeem.

Aan oude overtuigingen.

Aan het kind dat ooit dacht:

“Als ik me goed genoeg aanpas, raak ik de liefde niet kwijt.”

Alleen werkt die strategie op volwassen leeftijd ineens tegen je.

Wat jou vroeger hielp om jouw plek veilig te stellen in je gezin van herkomst,

biedt geen enkele garantie voor het leven dat jij werkelijk wilt leven.

Sterker nog. Soms houdt het je er juist vandaan.

Want het leven verlangt uiteindelijk niet jouw perfecte aanpassing.

Het verlangt jouw aanwezigheid.

Dat je werkelijk hier bent.

In je lichaam.

In je gevoel.

In je waarheid.

En nee, dat betekent niet dat je ineens nooit meer bang bent.

Het betekent ook niet dat je altijd precies weet wat je voelt.

Maar wel dat je langzaam stopt met jezelf verlaten zodra iets spannend wordt.

Dat je eerlijker durft te worden.

Naar jezelf.

Naar de mensen van wie je houdt.

Dat je niet automatisch meer zegt:

“Gaat prima.”

Wanneer het eigenlijk helemaal niet prima gaat.

Dat je leert voelen waar je grenzen liggen.

Waar je verlangen zit.

Waar je verdriet nog vaststaat.

En dat proces is zelden netjes.

Soms word je emotioneler.

Soms bozer.

Soms moeër.

Niet omdat het slechter gaat.

Maar omdat je eindelijk stopt met alles onder controle houden.

Dat is geen achteruitgang.

Dat is vaak het eerste moment waarop jouw systeem voorzichtig begint te geloven dat het niet meer alleen hoeft te overleven.

En misschien is dat wel waar echte verandering begint.

Niet in jezelf verbeteren.

Maar in jezelf niet langer achterlaten.

Want diep vanbinnen wil bijna ieder mens hetzelfde.

Niet bewonderd worden.

Niet perfect gevonden worden.

Maar voelen:

"Ik mag hier zijn. Precies zoals ik ben."

🤍Met mijn gevoeligheid.

🩵Mijn verlangen.

💙Mijn angst.

💜Mijn liefde.

🩷Mijn onrust.

❤️Mijn levendigheid.

Dat is geen zwakte.

Dat is menselijkheid.

En misschien heb je jarenlang geprobeerd die menselijkheid beheersbaar te maken. Netjes.

Functioneel.

Sterk.

Maar het leven laat zich niet werkelijk voelen vanuit controle.

Leven gebeurt juist daar waar je weer durft te zakken. In je lichaam. In je adem. In contact.

Waar je niet alleen begrijpt wat je voelt… maar het ook werkelijk toelaat.

En geloof me.

Dat verandert alles.

Niet omdat je ineens een ander mens wordt.

Maar omdat je eindelijk stopt met vechten tegen jezelf.

Dus misschien hoef je vandaag niet direct je hele leven om te gooien.

Misschien begint het kleiner.

Met één eerlijk moment.

Met toegeven dat je moe bent.

Dat je verlangt.

Dat je jezelf ergens kwijt bent geraakt.

Misschien begint het met iemand aankijken en zeggen:

“Het gaat eigenlijk helemaal niet zo goed met me.”

Niet als drama.

Niet om gered te worden.

Maar omdat je voelt dat je niet langer wilt leven vanuit een rol die ooit nodig was om liefde veilig te houden.

Want jij bent niet geboren om jezelf je hele leven in te houden.

Je bent niet geboren om voortdurend op scherp te staan.

Je bent niet geboren om alleen maar te functioneren.

Het is jouw geboorterecht om jouw plek in deze wereld werkelijk in te nemen.

Niet aangepast.

Niet half aanwezig.

Maar helemaal.

En als je merkt dat je dit niet langer alleen wilt dragen,

dan ben je welkom.

Ook met de delen waar schaamte op zit.

Ook wanneer je denkt dat jouw pijn “niet erg genoeg” is.

Ook wanneer je al jaren alles begrijpt maar jezelf nog steeds niet werkelijk voelt.

Bij welke stap je ook bent.

Je hoeft het niet perfect te doen.

Misschien begint het gewoon hier.

Bij eindelijk stoppen met zeggen:

“Ik ben oké.”

Wanneer iets in jou al heel lang vraagt om werkelijk gezien te worden.

Plan Makkelijk je Intakegesprek.

Deze is Kosteloos & Vrijblijvend. 🫶🏼

We kunnen kennismaken op een laagdrempelige manier in je eigen woorden.

Samen aankijken of mijn manier van werken bij je past.

Tot Snel,

Liefs Fran🤍