Heb jij Schaamte op Emotionele Verwaarlozing?

Emotionele verwaarlozing is een moeilijk aan te tonen trauma.

Je moet iets aanwijzen wat er niet was, maar wat je achteraf gezien zo hard nodig had.

Je hebt toch een fijne jeugd gehad?

Ouders die hard werkten om jou te kunnen geven waarvan zij dachten dat het nodig was.Je kon goed gekleed naar school, had iedere dag een goed ontbijt,

een lunchtrommel, avondeten.

Je kon naar zwemles en andere sporten.

Aan de buitenkant klopt het.

Misschien klopt het zelfs zó goed, dat er nergens ruimte lijkt om iets te voelen wat daar niet bij past.

Wie ben jij dan om aan te geven dat je zelftwijfel hebt,

altijd onrust ervaart, eenzaamheid, leegte?

Jij bent ook de persoon die alles goed praat.

“Zo erg was het niet.”

“Ik ging er zelf in mee.”

Misschien voel je het al in je lichaam…hoe snel je geneigd bent om het te verzachten.

Om het weer logisch te maken.

Om het vooral niet te zwaar te laten worden.

Jij bent ongelooflijk loyaal naar je ouders.

Emotionele verwaarlozing bedreigt die liefde die jij voelt.

Alsof er ergens diep vanbinnen een spanning zit tussen twee werkelijkheden.

De liefde die je voelt… en de leegte die je niet kunt ontkennen.

Voor het stuk van het opgelopen trauma van emotionele verwaarlozing gaan we terug naar de kindertijd.

Er zijn emotionele behoeftes die niet worden vervuld.

Zeker niet uit onwil, maar omdat de ouders simpelweg niet in staat zijn deze te herkennen, aan te voelen en op te pikken.

Denk hierbij aan behoeftes zoals verbondenheid, veiligheid, zelfexpressie.

Maar ook de behoefte om erkend en gezien te worden.

Niet alleen gezien worden in wat je doet…maar in wat je voelt, in wat je nodig hebt,

in wie je bent zonder dat je daar eerst iets voor hoeft te worden.

De veiligheid voelen om jezelf te uiten en je zo te kunnen ontwikkelen is een hele belangrijke.

Als je bijvoorbeeld altijd het gevoel hebt gehad iets niet in te kunnen brengen,

of de overtuigingen bij jou zijn gecreëerd dat delen van jou die uiting nodig hebben om te kunnen ontwikkelen niet gewenst zijn, te veel zijn, geen erkenning krijgen…

Dan ga je deze zeker niet verder ontwikkelen of onderzoeken in veiligheid.

Dan trek je je terug.

Of je past je aan.

Of je leert precies aan te voelen wat er wel en niet mag.

Die zit voor jou niet op je essentiële behoeftes.

Jij hebt ook behoefte aan gezonde grenzen, of een uitlegbare realiteit van de werkelijkheid.

Dit wordt vaak door ouders naar hun “straatje” verdraaid omdat dit voor hen beter uitkomt of omdat hun perspectief hier zo op ligt.

Niet altijd bewust.

Niet altijd bedoeld om jou te vormen.

Maar wel voelbaar in hoe jij bent gaan kijken.

Jij krijgt een begrijpelijke wereld voorgespiegeld door de ogen van je ouders.

Jouw kijk op de wereld wordt hierin in hokjes van een ander gestopt en zo ga jij van start.

Hun normen worden jouw normen.

Hun waarheid wordt jouw waarheid.

Hun voorkeur wordt jouw voorkeur.

En ergens raak je jezelf daarin een beetje kwijt… zonder dat je het doorhebt.

En op deze manier sta je veilig in de blik van je ouder.

Dit heb je zo ook nodig, zodat zij in jouw basisbehoeftes kunnen voorzien in een harmonieuze sfeer.

Hier voelen ouders zich goed bij en hier gedij jij in eerste instantie ook op.

Maar ergens ontstaat er ook iets anders.

Veel ouders die wel voelen, maar niet uitspreken, ontwikkelen kinderen die de neiging hebben naar extreme controle of dwang.

Dwang is het onvrije aspect dat, als je controle uitoefent, je er niet meer mee kunt stoppen.

Alsof je probeert grip te krijgen op iets wat ooit ongrijpbaar was.

Hierbij kun je ook denken aan verslavingen.

Een verslaving is een mooi en pijnlijk voorbeeld dat gesteld kan worden op

emotionele verwaarlozing.

Niet als zwakte.

Maar als een poging om te reguleren wat nooit geleerd heeft om gereguleerd te worden in contact.

Het is een fenomeen waarbij behoeftes zoals eerder genoemd structureel niet worden vervuld.

Dat wil dus absoluut niet zeggen dat je slechte ouders hebt, of dat ze niet alles gedaan hebben om jou een gezonde jeugd en gezonde opvoeding te bezorgen.

Emotionele verwaarlozing bestaat juist in gezinnen waar sprake is van veel liefde en materiële zaken in overvloed.

Daarom is het een must dat jij gaat herkennen dat jij liefdevol bent opgegroeid,

maar dat jij een emotioneel trauma mag erkennen.

En voel daar eens bij…wat dat met je doet als je beide waar laat zijn.

Het innerlijk conflict waar veel mensen met emotioneel trauma mee te maken hebben,

is dat er enerzijds een kindsdeel in zichzelf aanwezig is dat niets anders voelt dan liefde.

Onvoorwaardelijke liefde voor papa en mama.

Anderzijds heeft datzelfde kindsdeel, misschien op een andere leeftijdsfase,

een tekort opgelopen.

Dit kind is beschadigd, is gewond geraakt, alleen gelaten, bekritiseerd of afgewezen.

Dit kind is afgeremd.

Deze kinderen zijn allemaal onderdelen van jou.

Ze hebben allemaal een eigen leeftijd, een eigen ervaring en eigen gedragspatronen.

Dus ieder kindsdeel neemt zijn eigen verhaal mee.

Soms merk je dat ineens.

In hoe groot iets voelt wat ogenschijnlijk klein is.

Of hoe je dichtklapt terwijl er niets “gevaarlijks” gebeurt.

Dit schept verwarring.

Aan de ene kant is daar de bijna magische, loyale, onvoorwaardelijke liefde naar de ouders.

Anderzijds zijn er delen die wel gekwetst en beschadigd zijn.

Dit is ontstaan in een onbewuste, onbekwame samenstelling in die onvoorwaardelijke liefde.

De gevolgen hiervan zijn dat we zelf deze conflicten voelen van verschillende kinddelen en deze op onszelf betrekken.

Dat houdt in dat we onszelf gaan verloochenen.

Dus we voelen een conflict, iets wat niet begrijpbaar is in ons.

“Ik heb toch alles, waarom voel ik mij dan zo?”

Hierdoor creëren we een beeld dat als het ware rechtvaardigt dat we zoveel verwarring ervaren.

Het rechtvaardigt dat we het niet helemaal zeker weten.

Met andere woorden:

Als we onszelf maar vaak genoeg zeggen dat wij er niet toe doen of dat wij het verkeerd hebben gezien, dan heeft dat kind dat de onvoorwaardelijke liefde en loyaliteit naar de ouders voelt daar baat bij.

Zo blijf je dicht bij papa en mama.

Een belangrijke leefregel is:

“Liever ik dan jij.”

Een kind zal altijd, vanuit de onbewuste liefde voor de ouders, zichzelf afwijzen dan dat het een ouder afwijst.

Misschien voel je hier de pijn van.

Hoe vroeg je al hebt geleerd om jezelf aan de kant te zetten…zonder dat iemand dat expliciet hoefde te zeggen.

Emotionele verwaarlozing is lastig op te sporen omdat mensen waarbij hiervan sprake is zichzelf enorm schuldig gaan voelen.

Alsof ze hun ouder verraden.

Dit is onderdeel van het helingsproces.

Niet omdat je iemand moet loslaten.

Maar omdat je jezelf niet langer hoeft los te laten.

Om emotionele verwaarlozing op te sporen heb je te zien waar jij jezelf in ruil hebt opgegeven voor de verbinding met je ouders.

Het innerlijk conflict is daar een signaal van.

Mensen blijven hier vaak jaren mee lopen.

Hoe groot is het energielek van jou als je jaren leeft met het gevoel dat er iets mankeert aan jou, dat het aan jou ligt, dat jij niet goed bent zoals je bent?

Voel dat eens.

Hoeveel energie er gaat zitten in jezelf inhouden, aanpassen, verklaren.

Dit terwijl er nooit iets mis was met jou.

Alles is puur op de tekorten ontstaan.

Hier gaan we verder op het stuk eigenaarschap nemen voor jouw opgelopen tekorten.

Wat er gebeurt als je deze tekorten in je innerlijke conflict gaat waarnemen en ze je in de weg gaan zitten, is dat je het buiten jezelf gaat zoeken.

Jij hebt immers de overtuiging:

"Jij bent niet goed zoals je bent".

En je gaat zoeken naar dingen die je een compleet gevoel geven.

Liefde van een ander.

Shoppen.

Verslavingen zoals drank, porno, gamen, gokken, roken of zelfs andere verdovende middelen.

Jij gelooft heilig dat je het kunt halen buiten jezelf.

En heel even… lijkt dat ook zo.

Tot het weer wegvalt.

En jij weer terugvalt in datzelfde gevoel.

Dit is kort geluk en lange pijn.

Dit gaat je niet helpen.

Het moment dat je bereid bent om wel naar binnen te kijken, moet je stevig in je schoenen gaan staan.

En dat kan je.

Niet omdat het makkelijk is.

Maar omdat je het al zo lang draagt.

Ga je met de focus naar binnen, ontmoet je daar al je oude overtuigingen die je weer naar buiten willen drijven.

Die zeggen:

"Ga dit niet voelen".

"Zoek afleiding".

"Blijf bewegen".

En juist daar… ligt de uitnodiging.

Nu doorzetten.

Niet forceren.

Maar blijven.

Ik weet dat dit veel vragen oproept en veel aha-momenten die niet volledig zijn.

Ik begrijp het echt.

Deze route is niet de makkelijke route.

Maar ga je niet meer voor kort geluk en lange pijn,

maar ga jij voor jezelf en is je nieuwe motto korte pijn, lang geluk…

Dan ben je natuurlijk heel welkom om deze delen aan te kijken en te verzachten.

Het pad naar binnen is niet makkelijk, dat weet ik.

Het is confronterend, verwarrend, en soms voel je je zelfs schuldig omdat je diep vanbinnen weet dat je jezelf hebt weggecijferd.

Maar er is iets krachtigs in deze route: het is jouw route.

Het is de plek waar jij mag landen in alles wat je ooit bent geweest, alles wat je voelde, alles wat je nodig had maar niet kreeg.

Hier is ruimte voor het kindsdeel dat nog steeds vasthoudt aan die onvoorwaardelijke liefde, en voor het deel dat gekwetst is, boos, eenzaam of verlangend.

Hier mag alles bestaan zonder dat het de liefde naar je ouders bedreigt.

Hier mag je erkennen wat er gemist is, en tegelijkertijd voelen dat je veilig bent om het te voelen.

Ik nodig je uit om niet langer te zoeken naar vervulling buiten jezelf.

Om te stoppen met die eindeloze cirkel van kort geluk en lange pijn.

Om in plaats daarvan te leren zien, voelen en verzachten wat er al die tijd onzichtbaar was.

Het is een moedige stap om stil te staan bij jouw tekorten en conflicten, om ze niet weg te praten, niet te rechtvaardigen, maar ze te ontmoeten met aandacht en compassie.

Hier ontstaat ruimte voor echte verbinding met jezelf en van daaruit je verbinding met je partner en andere echt aan te gaan.

Ervaren hoe het voelt om echte verbinding te accepteren die je aangereikt wordt.

Ervaren hoe het voelt om jezekf echt te kunnen delen in verbinding.

Hier vind je de kracht die altijd al in je aanwezig was, verborgen onder loyaliteit, schuldgevoel en innerlijke strijd.

Als je wilt, kan ik je begeleiden om deze delen te herkennen, te voelen, en te verzachten. Zodat je niet alleen begrijpt wat er gebeurde, maar het ook kunt integreren in je leven, met zachtheid, eerlijkheid en ruimte voor jezelf.

Samen zetten we die stappen naar een innerlijke vrijheid waarin korte pijn werkelijk kan leiden tot lang geluk.

Liefs Fran.