IN HET “PLAATJE” PASSEN

Je leert het vroeg.

Niet in één gesprek.

Niet omdat iemand het letterlijk zo tegen je zegt.

Maar in blikken.

In reacties.

In wat wel wordt ontvangen… en wat net buiten de lijn valt.

Je leert hoe je moet zijn om erbij te horen.

Thuis.

Op school.

In vriendschappen.

Later in je werk.

In je relatie.

Er ontstaat langzaam een beeld.

Van hoe het hoort.

Van wat wenselijk is.

Van wat gezien wordt als succesvol, aantrekkelijk, sterk, liefdevol.

En zonder dat je het doorhebt, begin je je daarnaar te vormen.

Je past je aan.

Niet omdat je nep bent.

Maar omdat je verbonden wilt blijven.

Omdat ergens in jou diep zit:

Als ik erbij wil horen, moet ik kloppen.

Het plaatje is overal

Het zit niet alleen in je relatie.

Het zit in hoe je functioneert op je werk.

Altijd beschikbaar.

Altijd scherp.

Altijd in controle.

Het zit in hoe je aanwezig bent in je gezin.

De stabiele factor.

De zorgende.

De sterke.

Het zit in vriendschappen.

Leuk.

Makkelijk.

Niet te zwaar.

Niet te ingewikkeld.

En het zit misschien nog wel het meest in hoe je naar jezelf kijkt.

Wat je wel laat zien.

Wat je verbergt.

Wat je corrigeert voordat iemand anders het kan zien.

Het plaatje beweegt met je mee.

Wordt verfijnder.

Socialer geaccepteerd.

Beter verpakt.

Maar de essentie blijft hetzelfde:

Ik moet ergens aan voldoen om er te mogen zijn.

Wanneer het werkt… en wanneer het begint te wringen

Lange tijd werkt dit.

Je krijgt bevestiging.

Je voelt je gezien.

Je past in de systemen waarin je leeft.

Misschien word je zelfs bewonderd.

Omdat je het ogenschijnlijk goed doet.

Omdat je sterk bent.

Omdat je het “voor elkaar hebt”.

Maar ergens begint het te wringen.

Niet omdat het plaatje ineens wegvalt.

Maar omdat jij er zelf steeds minder in past.

Je voelt dat je moe wordt van het dragen.

Dat je minder ruimte ervaart om gewoon te zijn.

Dat er een afstand ontstaat tussen wat je laat zien… en wat je werkelijk voelt.

En die afstand groeit.

De subtiele vorm van jezelf verliezen

Je verliest jezelf niet door grote keuzes.

Je verliest jezelf in kleine, herhaalde momenten.

In hoe je jezelf corrigeert voordat je iets zegt.

In hoe je emoties inslikt omdat ze niet passen in de situatie.

In hoe je doorgaat terwijl je lichaam aangeeft dat het genoeg is.

Je leert om spanning te negeren.

Om signalen te rationaliseren.

Om jezelf te reguleren op een manier die klopt voor de buitenwereld… maar niet voor jou.

En langzaam verschuift je referentiepunt.

Niet meer: Wat voel ik?

Maar: Wat is hier passend?

Niet meer: Wat heb ik nodig?

Maar: Wat wordt er van mij verwacht?

En dat lijkt misschien klein.

Maar het verandert alles.

Waarom we willen passen

Het verlangen om te passen is geen zwakte.

Het is menselijk.

We zijn gemaakt om te verbinden.

Om samen te zijn.

Om deel uit te maken van een geheel.

Maar waar het schuurt, is wanneer die verbinding afhankelijk wordt van het verliezen van jezelf.

Wanneer je leert dat jouw spontaniteit te veel is.

Je gevoeligheid te ingewikkeld.

Je verlangens te intens.

Je grenzen te lastig.

Dan ontstaat er iets.

Je gaat jezelf vormen.

Niet alleen aan de buitenkant.

Maar ook vanbinnen.

Je gaat delen van jezelf dimmen.

Zachter maken.

Aanpassen aan wat veilig voelt.

En hoe vaker je dat doet…hoe normaler het wordt.

Wat het je kost in hoe je leeft

Op een gegeven moment gaat het niet meer alleen over gedrag.

Het gaat over hoe je het leven ervaart.

Je kunt alles op orde hebben…en toch een gevoel van leegte ervaren.

Je kunt omringd zijn door mensen…en je toch alleen voelen.

Je kunt functioneren op hoog niveau…en tegelijkertijd voelen dat je ergens niet echt meedoet.

Omdat je wel aanwezig bent…maar niet volledig.

Je leeft binnen de lijnen van het plaatje.

Maar buiten die lijnen… daar zit jij.

En die twee raken elkaar steeds minder.

In werk, gezin en vriendschappen

Misschien herken je het op je werk.

Je weet wat er van je verwacht wordt.

Je levert.

Je houdt overzicht.

Maar ergens voel je de druk om dat beeld vast te houden.

Om niet te laten zien dat je twijfelt.

Dat je moe bent.

Dat je het soms niet weet.

In je gezin kan het nog subtieler zijn.

De rol die je hebt aangenomen.

Degene die zorgt.

Die draagt.

Die stabiel blijft.

En misschien klopt dat ook…maar niet altijd.

En toch laat je dat andere deel niet zien.

In vriendschappen zie je het terug in hoe oppervlakkig het soms blijft.

Gezellig.

Licht.

Maar zonder echte diepte.

Omdat het spannend is om dat stuk van jezelf te laten zien dat niet in het plaatje past.

En in intimiteit wordt het onmiskenbaar

Nergens wordt de afstand zo voelbaar als in intimiteit.

Omdat daar alles samenkomt.

Je lichaam.

Je gevoel.

Je verlangen.

Je vermogen om aanwezig te zijn.

Voor jou als vrouw kan dat betekenen dat je meegaat… terwijl je ergens voelt dat je wilt stoppen of vertragen.

Dat je reageert, maar niet volledig voelt.

Dat je in contact bent, maar niet echt aanwezig.

En elke keer dat je daar overheen gaat…versterk je de afstand tot jezelf.

Voor jou als man kan het betekenen dat je je terugtrekt.

Dat je minder voelt wat er speelt.

Dat je minder laat zien.

Dat je controle houdt, maar de verbinding mist.

En onder die beweging zit vaak iets kwetsbaars.

De vraag of je wel genoeg bent.

Of je wel voldoet.

En in plaats van dat te voelen…blijf je op afstand.

Twee mensen, één patroon

Wat er dan ontstaat, zie ik keer op keer.

Twee mensen die allebei proberen te passen.

De één door zich aan te passen.

De ander door zich in te houden.

Beiden met de intentie om de verbinding te behouden.

Maar juist daardoor… verliezen ze die.

Niet omdat ze elkaar niet willen.

Maar omdat ze zichzelf niet volledig meenemen.

De vraag die zelden gesteld wordt

De meeste mensen blijven zoeken in de buitenkant.

Hoe kunnen we beter communiceren?

Hoe kunnen we meer verbinding maken?

Hoe kunnen we het anders doen?

Maar zelden stellen ze zichzelf deze vraag:

Waar pas ik nog… terwijl het niet meer klopt voor mij?

Niet alleen in je relatie.

Maar in je hele leven.

In hoe je werkt.

In hoe je leeft.

In hoe je jezelf laat zien.

En wat het je kost om dat te blijven doen.

Waar het begint te verschuiven

Niet door het plaatje los te laten.

Maar door jezelf weer te voelen terwijl je erin staat.

Door op te merken wat er in je gebeurt…zonder er direct overheen te gaan.

De spanning.

De twijfel.

De neiging om je aan te passen.

Als je daar blijft…ontstaat er ruimte.

En in die ruimte komt iets terug.

Jij.

Niet als concept.

Maar als ervaring.

In je lichaam.

In je adem.

In hoe je aanwezig bent

Voor jou als man

Ik ga eerlijk tegen je zijn.

Wat jij mist in je relatie is niet dat je niet kunt voelen.

Het is dat je niet altijd woorden hebt voor wat je voelt… en dat je hebt geleerd dat je het ook niet hoeft te tonen.

Je bent waarschijnlijk lang de “grote jongen” geweest.

Degene die het draagt.

Degene die controle houdt.

Degene die het oplost.

En ergens heeft dat je gebracht waar je nu bent.

Maar diezelfde kracht… heeft je ook iets laten inslikken.

Want onder dat sterk blijven, zit iets anders.

Een gevoeligheid die je misschien niet vaak benoemt.

Maar die er wel degelijk is.

Je voelt meer dan je laat zien.

Je voelt spanning in de kamer.

Je voelt wanneer iets niet klopt in de verbinding.

Je voelt wanneer de sfeer verschuift, wanneer afstand ontstaat.

Alleen… je hebt er geen woorden voor gekregen.

Dus ga je naar controle.

Je hoofd neemt het over.

Je lichaam spant zich aan.

Je zenuwstelsel blijft in een soort hoge waakstand.

Altijd een beetje alert.

Altijd een beetje aan.

Altijd klaar om te reageren.

En daar ontstaat iets wat veel mannen herkennen, maar zelden zo benoemen:

Spanning die zich vastzet in je lichaam.

In je spieren.

In je borst.

In je buik.

In hoe je adem stroomt.

En ondertussen… zitten al die gevoelens er gewoon.

Vol.

Aanwezig.

Alleen zonder ruimte.

Wat jouw partner van je vraagt, is niet dat je alles perfect begrijpt.

Ze voelt waar jij bent.

Ze voelt of je aanwezig bent of niet.

Ze voelt of je blijft… of weggaat in jezelf.

En ja, ze voelt meer dan je misschien denkt.

Maar dat betekent niet dat jij tekortschiet.

Het betekent dat er iets in jou zit dat nog niet helemaal gezien is.

En daar begint het.

Niet door nog harder je best te doen.

Maar door dat stuk in jezelf serieus te nemen.

De spanning.

De alertheid.

De gevoeligheid die je misschien hebt weggedrukt.

Want dat is geen zwakte.

Dat is precies waar jouw vermogen ligt om echt in contact te komen.

En als je dat aangaat…verandert niet alleen je relatie.

Maar ook hoe jij in jezelf aanwezig bent.

Voor jou als vrouw

Je herkent dit waarschijnlijk meteen.

Dat kleine meisje in jou dat altijd een beetje aan het scannen is.

Hoe voelt de ander zich?

Wat gebeurt er in de ruimte?

Wat kan ik doen om het goed te laten verlopen?

Je hebt haar waarschijnlijk lang meegenomen.

In je relaties.

In je gezin.

Op je werk.

In vriendschappen.

Zelfs in kleine dagelijkse momenten met de kassière, je buren, iedereen die je tegenkomt.

Ze is alert.

Voelt aan.

Stemt af.

En ergens is dat een kracht.

Je kunt verbinding maken.

Je kunt aanvoelen wat nodig is.

Je kunt de sfeer beïnvloeden.

Maar er zit ook een andere kant aan.

Dat kleine meisje kan zo bezig zijn met de ander…dat jij jezelf een beetje kwijtraakt.

Je voelt wat de ander nodig heeft,maar je vraagt minder naar wat jij nodig hebt.

Je beweegt mee,

maar je checkt minder in bij jezelf.

En ondertussen… blijf je geven, afstemmen, aanpassen.

Tot je merkt dat je moe wordt.

Of leeg.

Of dat er iets in je begint te wringen.

Omdat je lichaam iets anders voelt dan wat je laat zien.

En dat verschil… gaat schuren.

Niet omdat je verkeerd bezig bent.

Maar omdat je jezelf steeds een beetje op de achtergrond zet.

Wat je nodig hebt, is niet om dat deel van jezelf los te laten.

Maar om ook ruimte te maken voor jezelf.

Zodat jij niet alleen afgestemd bent op de ander…maar ook aanwezig blijft in wat er in jou leeft.

Want wanneer jij blijft voelen wat van jou is…wordt de verbinding niet minder.

Maar juist echter.

Samenwerken met mij

Dit is geen los traject naast je leven.

Dit is je leven, maar dan met iemand die met je meeloopt terwijl jij het anders leert ervaren.

Ik werk hier zelf dagelijks mee.

In mezelf.

In mijn relaties.

In hoe ik aanwezig ben in het leven.

Niet als iets wat ooit “af” is.

Maar als een proces dat blijft verdiepen.

En juist daardoor begrijp ik hoe het voor jou voelt.

Hoe je functioneert in je werk.

Hoe je zorgt in je gezin.

Hoe je aanwezig bent in relaties en ondertussen probeert alles draaiende te houden.

De druk om te voldoen.

De neiging om sterk te blijven.

Het aanpassen zonder dat je het altijd doorhebt.

En ook dat moment waarop je merkt dat het je iets kost.

Mijn begeleiding is erop gericht om dat zichtbaar te maken in jouw dagelijkse realiteit.

Niet los van je leven.

Maar middenin je leven.

Zodat wat we doen, direct toepasbaar is in hoe jij leeft, werkt en je verbindt met anderen.

Daarin neem ik je niet alleen mee in gesprekken.

Ik geef je ook iets tastbaars mee:

Een greep uit mijn Toolbox die je ondersteunt in je dagelijkse momenten.

Een manier om contact te maken met jezelf.

Om spanning te herkennen.

Om weer even terug te komen bij wat er in jou leeft, midden in je dag.

Zodat je niet afhankelijk blijft van momenten met mij…maar zelf leert voelen wat er in je gebeurt.

En ondertussen bouwen we samen aan iets anders.

Niet iets perfects.

Maar iets echts.

Een veld waarin je jezelf kunt ontmoeten.

Waar ruimte is voor alles wat in jou leeft.

Ook voor de delen die je misschien hebt weggestopt.

De delen die je liever niet laat zien.

De stukken die je donker noemt, maar die wel bij je horen.

Hier mogen sluiers wegvallen.

Zodat jij jezelf niet kleiner hoeft te maken om in verbinding te blijven.

Maar juist meer van jezelf kunt laten zien, in contact met de ander.

Ik zet daarbij een veilige bedding neer.

Stevig.

Aards.

En zonder zweverigheid.

Maar wel gedragen door iets groters dan wijzelf.

Een veld waarin er ruimte is voor liefde.

Voor waarheid.

Voor alles wat je bent.

En als je voelt dat je hier iets mee wilt…dan beginnen we niet met een verplicht traject.

Maar met een gratis intakegesprek.

Zonder druk.

Zonder verplichtingen.

Een eerste ontmoeting waarin jij kunt voelen hoe het is om hiermee te werken.

En waarin we samen kijken wat er voor jou nodig is.

Van daaruit kan er iets ontstaan.

Niet omdat het moet.

Maar omdat het klopt.

Je bent heel Welkom, met alle delen.

Ook de delen waar je nog geen bewustzijn op hebt.

Bedankt voor het lezen,

Liefs Fran.