Ongetoonde onzekerheden: Wat vrouwen voelen in de stilte van mannen

Dit blog is geschreven voor jou, vrouw.

Niet om je iets nieuws te leren of je inzicht te vergroten, maar om woorden te geven aan iets wat je waarschijnlijk al lang voelt. Iets wat je misschien niet goed kunt plaatsen, maar wat wel degelijk invloed heeft op je relatie, je intimiteit en je verlangen.

Het is tegelijk geschreven met diep respect voor de man.

Niet als concept, niet als rol, maar als mens van vlees en bloed. Een man met een lichaam, met spanning, met geschiedenis en met gevoelens die hij zelden hardop uitspreekt.

Iedere man draagt onzekerheid

Er leeft een hardnekkig beeld dat mannen zeker zijn. Dat ze weten wat ze doen, stevig staan in hun mannelijkheid en weinig twijfelen, zeker niet over zichzelf.

Dat beeld klopt niet. De werkelijkheid is stiller, rauwer en veel menselijker.

Vrijwel iedere man draagt onzekerheden met zich mee.

Over zijn lichaam, over de lengte of werking van zijn penis, over zijn verlangen, over zijn vermogen om aanwezig te blijven, te leiden, te voelen en te presteren.

In de relatie rijzen vragen die vaak onuitgesproken blijven: ben ik genoeg, doe ik het goed, zie jij mij werkelijk. In communicatie leeft de twijfel of hij het juiste zegt, of hij te veel is of juist tekortschiet. In seksualiteit sluimert de angst of hij je kan raken, of hij begeerlijk is, of hij je vasthoudt of langzaam verliest.

Deze onzekerheden leven zelden in woorden. Ze nestelen zich in het lichaam, in de buik die zich aanspant, in de borst die zich sluit, in de adem die hoger wordt. Ze vragen geen analyse, maar erkenning.

Waarom mannen dit niet uitspreken

De meeste mannen hebben nooit geleerd dat het veilig is om onzekerheid te tonen.

Niet omdat ze niet willen delen, maar omdat ze ergens onderweg hebben geleerd dat twijfel gevaarlijk kan zijn. Gevaarlijk voor hun positie, hun aantrekkelijkheid, hun bestaansrecht als man.

Onzekerheid tonen werd verward met zwakte. Niet weten werd gezien als falen.

Voelen werd iets wat je beter kon beheersen dan laten zien.

Dus ontwikkelden mannen strategieën. Ze maskeren hun onzekerheid met datgene waar ze zich wel zeker over voelen. Werk, kennis, oplossingen, humor, daadkracht, seksuele bravoure. Niet om te misleiden, maar om overeind te blijven.

Precies daar waar deze maskers ontstaan, ontstaat ruis in de verbinding.

Niet omdat de intentie verkeerd is, maar omdat het contact niet langer volledig is.

De ruis zit niet in de liefde

Veel relaties lopen niet vast omdat de liefde verdwenen is. Integendeel, vaak is de liefde nog voelbaar aanwezig. Wat wringt, is dat die liefde de ander niet meer volledig bereikt.

De ruis ontstaat door spanning die niet wordt benoemd, door onzekerheid die wordt ingeslikt, door schaamte die geen plek krijgt. Wat niet wordt uitgesproken, blijft doorwerken onder de oppervlakte. Wat niet wordt gezien, zoekt een andere uitweg.

Dat kan zich uiten in afstand, in irritatie of in terugtrekken, en ook in seksualiteit die ongemerkt verhardt. Niet omdat verlangen verdwenen is, maar omdat seksualiteit dan verwordt tot een herhaling van stappen, een route die telkens opnieuw wordt afgelegd om ergens te komen. Wanneer het contact onder druk staat, verliest seksualiteit haar open ruimte en wordt ze functioneel in plaats van ontmoetend.

Echte seksualiteit ontstaat niet vanuit vanzelfsprekendheid of prestatie, maar vanuit een blanco wit doek. Een open veld waarin niets hoeft en niets vastligt. Een ruimte die zich telkens opnieuw mag vullen met levenslust, nieuwsgierigheid, spanning, tederheid en waarheid. Juist wanneer die openheid ontbreekt, voelt seks leeg of geforceerd, ook al is het verlangen er nog.

Over trilling, energie en waarom het niet meer aankomt

Ieder mens draagt een eigen energetische signatuur, een unieke trilling die voelbaar wordt wanneer iemand werkelijk zichzelf is. Wanneer iemand zich veilig voelt, stroomt die trilling vanzelf. Woorden landen, aanrakingen worden ontvangen en liefde kan bevestiging vinden.

Wanneer er echter ruis ontstaat door spanning, angst of onzekerheid, verandert de manier waarop iemand ontvangt. Woorden worden gehoord, maar niet meer gevoeld. Aanraking is aanwezig, maar bereikt de kern niet.

Complimenten glijden van de huid af zonder binnen te komen.

Niet omdat de ander tekortschiet, maar omdat de verbinding vervormd is geraakt.

Een voorbeeld uit de praktijk

Zij zegt dat ze hem niet meer voelt en bedoelt daarmee dat ze verlangt naar meer nabijheid, meer openheid en meer werkelijk contact.

Hij hoort echter dat hij tekortschiet, dat hij faalt, dat hij haar niet kan geven wat ze nodig heeft.

Waar zij spreekt vanuit verlangen, sluit hij zich vanuit onzekerheid.

Niet bewust en niet uit onwil, maar omdat het te dichtbij komt bij een oude pijnlaag waarin hij geleerd heeft zichzelf te beschermen.

Zo ontstaat er geen ruzie in woorden, maar een verwijdering in lichamen.

Ze praten misschien nog wel, maar ze ontmoeten elkaar niet meer.

Hoe mannen hier anders mee om kunnen gaan

De uitweg ligt niet in harder werken aan zichzelf, niet in beter presteren en niet in het vinden van de juiste uitleg. De beweging ligt in vertraging en in het leren voelen wat er werkelijk gebeurt vanbinnen.

Wanneer een man bereid is te erkennen waar spanning zit in zijn lichaam en daar woorden aan durft te geven, ontstaat er ruimte. Zinnen als: dit raakt me, hier weet ik het even niet, of ik voel spanning in mijn lijf wanneer jij dit zegt, openen het contact zonder zichzelf te hoeven verdedigen.

Dat vraagt geen perfectie en geen analyse. Het vraagt aanwezigheid. En precies daarin schuilt volwassen mannelijkheid.

Wat vrouwen hierin kunnen betekenen

Voor veel vrouwen ligt hier een sleutel die weinig met woorden te maken heeft. Niet met uitleg, niet met analyse en niet met het juiste gesprek op het juiste moment, maar met nabijheid die niet corrigeert.

In een privé situatie, los van conflict of discussie, kan een vrouw letterlijk en figuurlijk dichtbij komen. Op schoot kruipen, een hand op zijn borst, een hoofd tegen zijn schouder. En dan, zonder bijbedoeling of agenda, in alle eerlijkheid zeggen: jij bent goed, precies zoals je nu bent.

Niet als geruststelling om hem te kalmeren, maar als waarheid die gevoeld mag worden. Vanuit die bedding kan iets openen. Dan ontstaat ruimte om samen te onderzoeken.

Niet vanuit wat er misgaat, maar vanuit nieuwsgierigheid: help mij begrijpen wat ik nog niet van je begrijp.

Dat vraagt geen perfect gekozen moment en geen uitgekiende woorden.

Het vraagt zachtheid die niet wegloopt voor spanning en eerlijkheid die niet duwt.

Juist daar kan een man zijn verdediging laten zakken en zichzelf laten zien, stap voor stap.

Wanneer dit samen gedragen wordt

Wanneer mannen hun onzekerheid niet langer hoeven te verbergen en vrouwen niet langer hoeven te vechten voor contact, ontspant de ruis in de verbinding.

Niet ineens en niet spectaculair, maar subtiel en voelbaar.

De adem zakt dieper, blikken blijven langer rusten, aanrakingen worden minder doelgericht en meer ontmoetend. Seks hoeft minder te presteren en mag weer een plek worden van contact en aanwezigheid.

Daar waar eerlijkheid kan landen, ontstaat opnieuw trilling. En precies daar vindt verbinding zichzelf terug.

Dit blog is geen afsluiting en geen conclusie.

Het is een opening.

Een opening naar gesprekken die niet meteen gevoerd hoeven te worden, maar wel gevoeld mogen worden.

Naar momenten waarin je elkaar niet hoeft te begrijpen om toch nabij te blijven.

Naar een intimiteit die niet ontstaat door moeite doen, maar door samen aanwezig zijn in wat zich aandient.

Waar onzekerheid niet langer verborgen hoeft te blijven en liefde niet hoeft te bewijzen dat zij bestaat. Daar, in die ruimte, kan de verbinding weer ademen.

Niet omdat alles opgelost is, maar omdat niets meer weggeduwd hoeft te worden.

Je bent Welkom

Het is niet fout of gek om onzekerheid te ervaren, en het betekent zeker niet dat je onder de maat bent.

Wanneer je ervoor kiest om hier samen of individueel naar te kijken, neem je eigenaarschap over die delen van jezelf waarin je nu niet kunt groeien en die je levenslust remmen.

Met Liefde, Respect en een Veilige Bedding waarin alles mag zijn, begeleid ik zowel stellen als individuen.

We werken samen aan het openen van lagen die door het verleden bedekt zijn met een mantel der liefde, zodat je perspectief krijgt op innerlijke stukken en alles van jou gezien en erkend kan worden.

Zo ontstaat intimiteit, niet alleen in de relatie met jezelf, maar ook in de relatie met je partner.

Wat we allemaal willen, is gelukkig zijn en dat geluk werkelijk kunnen ervaren.

Liefs Fran.