Please Energie: Wanneer lief zijn jezelf kost!

Het gebeurt zo snel dat je het bijna niet doorhebt. Je partner komt binnen met stralende ogen en een groot plan: “Laten we vanavond naar dat nieuwe restaurant gaan!”

Het enthousiasme spat van ze af. Je ziet het, voelt het, en in één fractie van een seconde weet je: jij had iets anders in je hoofd. Misschien had je gehoopt op een avondje alleen op de bank, een glas wijn, een boek, even niets doen.

En voordat je echt voelt wat er in je leeft, ben je al overgeschakeld naar je automatische rol. Je mond glimlacht, je ogen lichten op, je stem klinkt opgewekt: “Ja, dat klinkt echt super!” In een milliseconde heb je je teleurstelling weggestopt, je lichaam past zich aan, je gebaren, je toon, alles synchroon met het enthousiasme van de ander. Alles in jou zegt nee, maar alles wat je uitstraalt zegt ja.

Het bijzondere aan deze energie is dat het niet stopt bij je eigen gevoel.

Je bent volledig bezig om de ander blij te maken, zodat ze niets voelen van jouw teleurstelling. Je begraven verlangen, je ongemak, je irritatie, alles gaat naar een donker hoekje van jezelf. Misschien merk je een lichte kramp in je buik, een spanning in je borst, een flauwe trek in je kaken, maar je negeert het direct, alsof het er niet is.

Later, tijdens het eten, lach je om een grap die je niet grappig vindt. Je praat enthousiast over het gerecht, geniet oppervlakkig van het moment. Ondertussen voel je dat stukje van jezelf dat je hebt opgegeven, een klein, stil gewicht dat je meedraagt, onzichtbaar voor iedereen behalve jijzelf.

Please energie is niet alleen dit moment. Het zit verweven in je hele leven, in alle kleine keuzes die je maakt, vaak voordat je er bewust bij stilstaat. Op werk, je baas vraagt je een taak te doen die eigenlijk niet jouw verantwoordelijkheid is. Je voelt weerstand, misschien zelfs irritatie, maar je knikt, begint. Later voelt je schouder gespannen, een lichte druk in je borst alsof je energie langzaam wordt opgeëist.

Ook bij vrienden gebeurt hetzelfde. Een vriend belt je, vol enthousiasme, terwijl jij uitgeput bent en eigenlijk even niet wilt praten. Je pakt de telefoon op en zegt:

“Ja, ik kom eraan,” terwijl je het liefst je telefoon weg had gelegd. Je merkt dat je jezelf iets ontzegt om hun blijdschap intact te houden.

Familie is vaak een even stille, maar sterke trigger. Je moeder belt op een moment dat je eigenlijk geen energie hebt. Je voelt dat lichte verzet, een zucht die je niet laat horen. Toch neem je op, want je kan het niet verdragen haar teleurstelling te voelen.

Dat patroon herken je uit je hele leven. Altijd aanpassen, altijd zorgen dat de ander tevreden is, altijd ja zeggen. Altijd je eigen gevoel onderdrukken om de ander niet teleur te stellen.

In intimiteit is please energie misschien nog het duidelijkst. Je stemt in met iets wat je eigenlijk niet wilt, omdat je bang bent de ander teleur te stellen of dat er een conflict ontstaat. Terwijl je lichaam protesteert en je eigen verlangen stil blijft, beweeg je mee.

Je bent aanwezig, maar er is een deel van jou dat zich terugtrekt, een deel dat ongemakkelijk voelt, een deel dat je wegstopt zodat de ander niets merkt. Je lijf voelt het: spanning in je borst, een lichte kramp in je buik, een gevoel van leegte.

Wat deze energie zo krachtig maakt, is dat ze tegelijkertijd belonend voelt.

Voor even voelt het goed. Je wordt gezien, de ander is blij, alles loopt zoals het hoort. Maar de prijs is subtiel en sluipend. Je voelt jezelf kleiner worden, je eigen wensen vervagen, je energie slinkt beetje bij beetje. Die kleine momenten stapelen zich op over dagen, weken, jaren. Aan het einde van de dag, of van de week, vraag je jezelf stilletjes af: Waar ben ik gebleven?

Please energie is niet je vijand. Het is een signaal dat iets in jou aandacht nodig heeft, iets dat je tot nu toe hebt genegeerd. Het vraagt niet om jezelf te veranderen of te verbeteren, het vraagt om te voelen. Om te voelen waar die spanning zit in je lijf, om adem te halen in dat ongemak en aanwezig te zijn bij jezelf. Niet om iets op te lossen, gewoon aanwezig zijn bij wat er leeft in jou.

Neem dat restaurantvoorbeeld opnieuw. Voel de lichte irritatie, de teleurstelling, het opgeklopte enthousiasme dat je direct aanpast aan het enthousiasme van de ander.

Voel hoe je milliseconde-voor-milliseconde reageert om teleurstelling bij de ander te voorkomen. Adem naar die plek in je lijf. Merk op wat er gebeurt zonder te oordelen, zonder iets op te lossen. Alleen voelen. Alleen aanwezig zijn bij jezelf.

Langzaam merk je iets bijzonders. Door te voelen wat er leeft, door aanwezig te blijven bij die momenten waarin je normaal zou toegeven aan de ander, begint een stukje van jezelf terug te komen. Je adem wordt ruimer, je lijf zachter, je energie helderder.

Je aanwezigheid wordt vollediger, niet alleen voor de ander, maar vooral voor jezelf.

Please energie zit overal om je heen. In je werk, in je vriendenkring, in je familie, in je liefdesleven. Het is subtiel, bijna vanzelfsprekend, en daardoor moeilijk te herkennen. Maar juist door het te voelen en te erkennen, leer je je eigen grenzen kennen.

Je leert dat je een nee mag zeggen zonder dat de wereld instort, dat je een ja mag zeggen dat klopt bij jou en niet bij wat de ander verwacht.

Het vraagt moed om te voelen wat je altijd hebt genegeerd. Het vraagt moed om te zeggen: ik wil dit niet, ik voel dit niet, ik heb dit nodig. En juist daar, in die moed, ontstaat vrijheid. Niet de vrijheid van geen verantwoordelijkheid, maar de vrijheid van aanwezig zijn bij jezelf, terwijl je nog steeds liefdevol aanwezig bent bij anderen.

Het mooie is dat deze energie die je altijd wegstopte je ook iets leert.

Ze laat zien dat je diep verlangt naar verbinding, naar erkenning, naar liefde. Ze laat zien dat je gevoelig bent, dat je empathisch bent, dat je voelt wat een ander voelt. Dat is prachtig. Het probleem ontstaat pas als je jezelf constant opzij zet om de ander niet te teleurstellen, zodat jij jezelf bijna niet meer voelt.

Herken je dit in jezelf? Begin klein. Neem een moment, voel die spanning, adem naar die plek. Observeer wat er gebeurt. Je hoeft niets op te lossen, niets te veranderen, niets te verbeteren. Alleen aanwezig zijn bij wat er leeft, bij wat waar is, in jouw lijf, in jouw hart. Dat is precies genoeg om te starten.

Want pas als je voelt, pas als je aanwezig bent, pas als je erkent dat je niet altijd de ander hoeft te pleasen, ontstaat ruimte. Ruimte voor jezelf, ruimte voor intimiteit, ruimte voor plezier. Ruimte om te ontdekken dat lief zijn niet betekent dat je jezelf verliest.

Please energie is overal en altijd. Het is geen vijand, maar een gids. Door te luisteren naar wat er in jou leeft, door te voelen en aanwezig te zijn, ontdek je dat het mogelijk is om liefdevol te zijn en jezelf volledig te blijven voelen.

In mijn werk, in mijn intuïtieve therapie, bied ik precies die ruimte. Een plek waar je mag voelen wat er leeft, zonder oordeel, zonder moeten. Waar je je teleurstelling, je irritatie, je kleine opgesloten stemmetjes durft te brengen en ze echt gezien worden. Een safespace om aanwezig te zijn bij jezelf, om te merken wat je voelt en wat je verlangt, en om te ontdekken dat je zacht en krachtig tegelijk kunt zijn. Hier nodigen we je uit om te landen in je eigen ervaring, je lijf en je hart, zodat liefde en intimiteit niet meer ten koste van jezelf gaan, maar vanuit jou kunnen stromen.

Liefs Fran 🫶🏼