Verdoving of Voelen De sluier oplichten

Verdoving is niet alleen iets dat je slikt, spuit of snuift.

Verdoving kan ook zitten in alcohol op vrijdagavond, in urenlang scrollen tot je ogen branden, in eten dat je buik niet voedt, in praten over van alles behalve jezelf, in pleasen, in altijd bezig zijn, in aandacht zoeken buiten jezelf.

Het zijn patronen die je gebruikt om niet te voelen wat ongemakkelijk is.

Patronen die zo vanzelfsprekend zijn dat je vergeet dat ze sluieren over de echte gevoelens en emoties die in je lijf leven.

Deze gevoelens en emoties zijn vaak al oud. Ze komen voort uit ervaringen waarin je iets voelde dat niet gezien werd. Misschien werd je verdriet weggelachen, boosheid weggewuifd, angst genegeerd. Misschien voelde je je afwijzing, gebrek aan veiligheid, spanning die je niet mocht delen. Als kind leer je manieren om te overleven. Je ontwikkelt patronen van verdoving en afleiding. Soms subtiel, zoals pleasen of perfectionisme. Soms expliciet, zoals jezelf afleiden met werk, rituelen of gedrag dat comfort geeft.

Wat je verdoven wilt zegt iets over wat bedekt moet blijven. Het zegt iets over spanning in je lijf, over emoties die je niet durfde te voelen, over gevoelens die nooit een plek hebben gekregen. Als je dit niet onder ogen ziet, reageert je lichaam met ongemak.

Je wordt onrustig, gespannen, prikkelbaar of juist leeg.

Je zoekt afleiding, rituelen of gedrag dat tijdelijk verzacht.

Verdoving heeft effect op jezelf maar ook op je omgeving.

Je partner voelt je afwezigheid, zelfs als je erbij bent. Je kinderen voelen de spanning,

de onrust, de emoties die jij probeert weg te drukken. Je vrienden en collega’s voelen dat er iets is dat je niet deelt. Het is onzichtbaar en zichtbaar tegelijk.

Je gedrag wordt voorspelbaar, je reacties kort en afwerend, je energie niet vrij.

Alles wat je verdoven wilt werkt tijdelijk, maar de emoties die eronder zitten groeien.

Een belangrijk onderscheid is dat emoties verschillend van aard zijn.

Er zijn primaire en secundaire emoties. Primaire emoties zijn kort, intens, lichamelijk en direct voelbaar. Ze zijn instinctief en eerlijk. Angst is bijna altijd primair, ook verdriet, woede, opluchting, verlangen. Ze ontstaan direct vanuit je lijf, vanuit signalen die je overlevingsmechanismen hebben gevormd. Deze emoties hoeven niet begrepen te worden, alleen gevoeld en ontladen. Ze zijn rauw maar bevrijdend zodra je ze erkent.

Secundaire emoties ontstaan vaak als reactie op primaire emoties. Ze zijn de manier waarop je ego probeert te verklaren, te begrijpen, te controleren of te vermijden wat er gebeurt. Schuld, schaamte, frustratie, rationalisatie, zelfkritiek. Ze liggen over de primaire emoties heen en maken het moeilijk om te voelen wat er werkelijk leeft.

Het zijn de lagen die verdoving in stand houden, die je afleiden van de directe sensaties van je lijf en emoties.

Het is belangrijk te begrijpen dat het aankijken van emoties niet eng hoeft te zijn.

Het is hard werken, ja, maar zodra je voorbij de secundaire emoties komt en aankomt bij de primaire emoties, zijn ze kort maar intens. Ze vragen slechts om ontladen te worden in je lijf. Het hoofd probeert vaak te begrijpen, te verklaren, te controleren.

Dat is je ego. Het ego wil vasthouden aan wat bekend is, wat comfortabel voelt.

Dat ego krijgt een plek in dit proces. We zetten het aan het werk zodat het voor ons gaat werken, niet tegen ons. Het observeert, begeleidt en ondersteunt, zonder dat het de rauwe emotie blokkeert.

Het lichaam liegt niet. De spanning in je schouders, de knoop in je buik, de onrust in je borst, de kramp in je handen, het bonzen van je hart. Dat zijn de signalen van primaire emoties. Ze vragen aandacht, niet om te overrompelen, maar om te laten voelen wat je al zo lang probeert weg te drukken. Dat zijn de emoties die onder alle verdoving leven.

In mijn werk onderzoeken we samen deze sluier. We volgen de spanning, de emoties, de kramp in je spieren, de signalen die je normaal negeert. We kijken niet naar hoe je gedrag heet of wat je doet. We kijken naar wat er gebeurt in je lijf en emoties.

Het is confronterend en intens, maar ook eerlijk en tastbaar.

Daar ontstaat inzicht.

Daar ontstaat ruimte.

Daar kan je voelen wat je echt mist.

Psychodynamisch betekent dit dat we patronen herkennen die vaak uit je kindertijd of vroegere relaties komen. Misschien heb je geleerd dat je boosheid niet mag uiten, verdriet niet mag tonen, angst niet mag voelen. Misschien heb je altijd anderen geprioriteerd boven jezelf. Dat laat sporen achter, gevoelens en emoties die niet door verdoving stilgezet kunnen worden.

Wanneer we deze patronen aanraken, worden primaire emoties zichtbaar.

Angst die plots omhoog komt bij het idee iets niet te kunnen controleren, woede over iets dat altijd genegeerd werd, verdriet over een gemis dat nooit erkend is. Ze zijn heftig maar kort. Zodra je ze toestaat, ademt, laat stromen in je lijf, ontladen ze zich.

Je hoeft er niet in te blijven hangen.

Het is een natuurlijk proces.

Het lichaam vraagt alleen ruimte om zichzelf te laten zijn, om te laten voelen wat het altijd al heeft geprobeerd te vertellen.

Deze confrontatie met je emoties is krachtig. Het maakt dat verdoving zijn grip verliest. Het maakt dat je keuzes kunt maken die niet voortkomen uit angst, schuld of schaamte, maar vanuit contact met je lijf en gevoelens.

Verdoving is begrijpelijk en logisch. Iedereen doet het in een vorm of een andere.

Het is een manier om te overleven, te functioneren, om niet verdrinken in spanning of ongemak. Maar wat je verdoven wilt is een aanwijzing.

Een signaal dat er iets leeft dat aandacht vraagt.

Wanneer je durft te kijken, te voelen en te ademen, ontstaat ruimte om te ervaren wie je werkelijk bent en wat je werkelijk voelt.

Het is hard werken. Het vraagt moed, discipline en eerlijkheid. Maar het is tastbaar, intens en direct. Het is contact met je lijf, met je gevoelens en emoties, met je impulsen. Het is niet zweverig, abstract of theoretisch.

Het is voelen, ademen, ontladen en herkennen.

Je systeem wordt gezien en werkt voor jou, niet tegen jou.

Wanneer je dit proces ingaat verandert alles. Niet door controle of verstand, niet door regels of oplossingen. Maar door het ervaren van wat er is. De emoties worden lichter omdat ze erkend worden. De spanning ontspant.

Het ego leert samenwerken, patronen worden zichtbaar en herkenbaar.

Je hoeft niet perfect te zijn, je hoeft niets op te lossen, je hoeft alleen te voelen wat er is.

Dat is het pad van verdoving naar voelen. Het is rauw, confronterend, intens en liefdevol. Het is een proces waarin je eindelijk echt kunt landen in jezelf, in je lijf, in je gevoelens en emoties. Daar begint echt leven. Daar begint vrijheid van de patronen die je zolang verborgen hielden. Daar begint voelen te worden wat het bedoeld was: een kompas naar jezelf, niet iets dat je moet bedekken met afleiding.

Liefs Fran